Zobacz, jak tlenoterapia może wpłynąć na Twój organizm

Ten rodzaj terapii może pochwalić się udowodnionym działaniem wspierającym leczenie wielu chorób oraz schorzeń. Zobacz najczęstsze wskazania do tlenoterapii.

Zespół stopy cukrzycowej

Cukrzyca to choroba metaboliczna, w przebiegu której dochodzi między innymi do zmian w małych naczyniach krwionośnych, określanych jako mikroangiopatia. Jednym z najczęstszych powikłań jest tak zwany zespół stopy cukrzycowej. Charakteryzuje się on niedostatecznym ukrwieniem stóp, co predysponuje do tworzenia trudno gojących się ran i owrzodzeń. Leczenie zespołu stopy cukrzycowej jest trudne, długotrwałe i wymaga zaangażowania lekarzy różnych specjalizacji. Brak leczenia lub leczenie nieprawidłowe, może prowadzić do martwicy, a nawet amputacji kończyny.

Głównym celem tlenoterapii hiperbarycznej w leczeniu zespołu stopy cukrzycowej jest ograniczenie infekcji, działanie toksyczne na bakterie beztlenowe oraz poprawienie gojenia się ran. Badania potwierdziły, iż zastosowanie tlenu hiperbarycznego doprowadziło u części chorych do znacznej poprawy, a nawet całkowitego zagojenia się ran, dzięki czemu udało się uniknąć amputacji czy też zmniejszyć jej zakres. Terapia ta zmniejsza także ryzyko innych powikłań cukrzycy jak: udar mózgu, zawał serca czy zakrzepica.

Dlatego nie tylko zdiagnozowany już zespół stopy cukrzycowej jest wskazaniem do tlenoterapii hiperbarycznej, lecz także stan przedcukrzycowy, poprzedzający wystąpienie pełnoobjawowej cukrzycy. Szybko podjęte działania na wczesnym etapie rozwoju choroby pozwalają uniknąć groźnych powikłań.

Trudno gojące się rany

Kolejnym wskazaniem do tlenoterapii hiperbarycznej są trudno gojące się rany. Tlen hiperbaryczny powoduje zwiększenie dopływu tlenu do uszkodzonych tkanek. W normalnych warunkach tlen transportowany jest głównie przez hemoglobinę znajdującą się w erytrocytach. W uszkodzonych obszarach przepływ krwi jest utrudniony, a erytrocyty nie mogą przedostać się przez zwężone naczynia. Pod wpływem tlenu hiperbarycznego następuje poprawienie ukrwienia tego obszaru dzięki efektowi Robin Hooda, który polega na poprawieniu przepływu tlenu w obszarach niedotlenionych kosztem tkanek dobrze natlenionych, poprzez rozszerzenie zwężonych, czy nawet zamkniętych naczyń i jednoczesne zwężenie tych, które są rozszerzone. Nie oznacza to jednak, że ograniczony jest dostęp tlenu do ważnych organów.

W warunkach hiperbarycznych tlenu jest tak dużo, że nie tylko hemoglobina jest jego nośnikiem, lecz także osocze. Tworzenie się naczyń krwionośnych powoduje powstawanie nowych kanałów, którymi tlen dociera do tkanek, gdzie może pobudzić komórki odpowiedzialne za mechanizmy obronne. Dzięki temu tlenoterapia hiperbaryczna jest świetnym uzupełnieniem w leczeniu trudno gojących się ran, oparzeń, odleżyn, przeszczepów skórnych, martwiczych infekcji tkanek miękkich, zespołu zmiażdżenia czy uszkodzeń po-radiacyjnych tkanek.

Choroby układu krążenia

Podstawowym zadaniem układu krwionośnego jest rozprowadzanie tlenu i substancji odżywczych po całym organizmie, usuwanie produktów przemiany materii, dwutlenku węgla. Od jego sprawnego funkcjonowania uzależnione jest prawidłowe działanie innych narządów. Rolę pompy napędzającej cały ten układ pełni serce, dlatego niezwykle istotne jest utrzymanie go w jak najlepszej formie.

Tlenoterapia hiperbaryczna idealnie wpisuje się w schemat zdrowego stylu życia. Działa profilaktycznie zmniejszając prawdopodobieństwo wystąpienia poważnych powikłań sercowo-naczyniowych, jak zawał serca, czy udar mózgu.

Schorzenia układu krążenia, takie jak miażdżyca, przewlekła niewydolność żylna, choroba wieńcowa (niedokrwienna) serca, arytmia, stany po zawale stanowią wskazanie do tlenoterapii hiperbarycznej, która jest w tym wypadku metodą wspierającą konwencjonalne leczenie.

Tlenoterapia hiperbaryczna:

  • poprawia mikrokrążenie poprzez stymulację angiogenezy (tworzenie naczyń) zmniejszając niedokrwienie i niedotlenienie tkanek
  • skraca czas trwania i łagodzi ból wieńcowy (dusznicę bolesną)
  • poprawia tolerancję wysiłku
  • przyspiesza dojrzewanie blizny pozawałowej
  • poprawia kurczliwość mięśnia sercowego i jego pojemność minutową
  • zmniejsza lub całkowicie usuwa arytmię
  • zmniejsza problemy neurologiczne u osób, u których w trakcie operacji na sercu wystąpił naczyniowy zator powietrzny
  • uelastycznia ściany naczyń krwionośnych i obniża ich przepuszczalność zmniejszając obrzęki i ból np. nóg
  • indukuje produkcję tzw. Białek Szoku Termicznego (HSPs) „molekularnych obrońców”, które chronią mózg i serce przed uszkodzeniem
  • normalizuje lepkość krwi zmniejszając ryzyko powstawania niebezpiecznych skrzepów
  • obniża poziom katecholamin we krwi, które są odpowiedzialne za przyspieszenie akcji serca

Udar mózgu

Ważnym wskazaniem do tlenoterapii hiperbarycznej jest także rehabilitacja poudarowa. Udar to nagłe i poważne zaburzenie funkcjonowania mózgu wywołane nieprawidłowym krążeniem krwi. Taki stan może być spowodowany pęknięciem naczynia tętniczego i wylewem krwi do mózgu (udar krwotoczny, wylew), albo zatrzymaniem dopływu krwi do mózgu w wyniku zatkania naczyń przez skrzep lub blaszkę miażdżycową (udar niedokrwienny, zawał mózgu).

Badania Dr Shai Efrat z Uniwersytetu w Tel Awiwie wykazały, że udar mózgu nie jest jednoznaczny ze śmiercią komórek nerwowych. Część tkanki mózgowej pozostaje żywa, ale z powodu niedostatecznego natlenienia przechodzi w stan tak zwanego uśpienia. Do prawidłowego funkcjonowania, mózg potrzebuje bardzo dużej ilości tlenu. Dzięki tlenoterapii w warunkach podwyższonego ciśnienia poprawia się integralność bariery krew-mózg, dzięki czemu z jednej strony do mózgu dociera więcej tlenu, a z drugiej staje się ona bardziej szczelna i lepiej chroni przed szkodliwymi czynnikami. W połączeniu z pobudzaniem do tworzenia nowych naczyń krwionośnych tlen hiperbaryczny powoduje, że tkanka nerwowa jest lepiej dotleniona i dociera do niej więcej substancji odżywczych, co umożliwia jej regenerację.

Dzięki tlenoterapii możemy więc wspomóc funkcjonowanie naszego układu nerwowego. Tlen hiperbaryczny może zmniejszyć także stopień uszkodzenia mózgu w wyniku udaru zarówno krwiotocznego jak i niedokrwiennego oraz przyspieszyć rehabilitację. Wyniki badań potwierdzają zmniejszenie obrzęku mózgu oraz pobudzenie uśpionych (nieczynnych) komórek. Prowadzi to do zwiększonej aktywności mózgu, polepszenia koncentracji, łagodzenia stanów depresyjnych oraz poprawy koordynacji, czucia i mowy.

Nagła głuchota idiopatyczna

Nagła głuchota idiopatyczna NNCN (nagły niedosłuch czuciowo-nerwowy) to rozwijające się gwałtownie, do 3 dni (72h) pogorszenie słuchu w jednym, rzadziej w obu uszach o głębokości ≥30 dB w zakresie 3 sąsiadujących częstotliwości oktawowych. Niedosłuchowi towarzyszy zwykle szum w uchu. Mogą pojawić się również bóle głowy i zaburzenia równowagi. Przyczyny NNCN nie są do końca poznane. Pod uwagę brane są czynniki wirusowe, zaburzenia naczyniowe, immunologiczne, metaboliczne, udar, nowotwór mózgu, guz kąta mostowo-móżdżkowego, stwardnienie rozsiane, zaburzenia wieloczynnikowe. Efektem końcowym działania czynników uszkadzających jest spadek ciśnienia parcjalnego tlenu w uchu wewnętrznym, niedotlenienie komórek rzęsatych i ostatecznie ubytek słuchu.

Obecnie w przypadku nagłej głuchoty idiopatycznej uznane i zalecane są dwie metody leczenia, najlepiej w skojarzeniu: kortykosterydy oraz właśnie tlenoterapia hiperbaryczna – jedyna znana metoda podwyższenia ciśnienia parcjalnego tlenu w płynach ucha wewnętrznego. Komórki rzęsate nie mają bezpośredniego zaopatrzenia w naczynia i zależą całkowicie od tlenu dostarczanego w drodze dyfuzji. Wzrost ciśnienia tlenu, obserwowany w trakcie oraz po sesjach w komorze hiperbarycznej, powoduje powrót czynności elektrofizjologicznej ślimaka, redukuje niedotlenienie oraz obrzęk i ostatecznie umożliwia odzyskanie właściwych funkcji ucha.

Tlenoterapia hiperbaryczna powinna być wdrożona możliwie szybko, najlepiej do 2 tygodni (nie później niż 3 miesiące) od wystąpienia objawów.

Autyzm i inne zaburzenia neurorozwojowe

Zaburzenia neurorozwojowe to szerokie pojęcie obejmujące nieprawidłowości rozwoju ruchowego, intelektualnego czy też społecznego. Leczenie dzieci z zaburzeniami neurorozwojowymi jest bardzo trudne, wymaga działania wielokierunkowego. Pomimo ogromnego wysiłku zarówno rodziców, jak i zaangażowania wielu specjalistów, terapia postępuje wolno. Do zaburzeń neurorozwojowych zaliczamy: autyzm, mózgowe porażenie dziecięce, zespół Downa, zespół Aspergera, FAS.

Tu z pomocą przychodzi tlenoterapia hiperbaryczna. Jest ona doskonałym uzupełnieniem innych terapii, ponieważ wspomaga naturalne zdolności organizmu do regeneracji. Większość dzieci z zaburzeniami neurorozwojowymi musi stawić czoło nie tylko jednej chorobie, lecz także zmaga się ze współistniejącymi problemami zdrowotnymi.

Tlenoterapia hiperbaryczna poprzez dotlenienie mózgu, poprawę jego ukrwienia, pobudzenie uśpionych komórek, a także poprawę mikrokrążenia, a co za tym idzie – zwiększenie dostępności tlenu i substancji odżywczych, poprawia funkcjonowanie całego organizmu. Poprawa mikrokrążenia ma istotne znaczenie w świetle wyników badań naukowych, które wykazały, iż u wielu dzieci z autyzmem zmniejszony jest przepływ krwi w płatach skroniowych i czołowych, co przyczynia się do problemów w rozwoju mowy i kontaktach społecznych.

Tlen hiperbaryczny stymuluje także szpik kostny i inne narządy do produkcji komórek macierzystych (nawet 8-krotny wzrost ich ilości). Komórki macierzyste mają niezwykłe właściwości. Krążą z krwią po organizmie i osiedlają się tam, gdzie potrzebna jest intensywna regeneracja. Dzięki zdolności do przekształcania się w komórki tkanek, w których się osiedliły, komórki macierzyste odbudowują zniszczone i chore struktury.

Rozwój dzieci z zaburzeniami neurorozwojowymi w dużej mierze zależy od otoczenia i stałej opieki specjalistów. Działania rodziców i opiekunów skupiają się na wspomaganiu rozwoju, aby usprawnić codzienne funkcjonowanie swoich podopiecznych. Tlenoterapia w tych przypadkach jest świetną terapią wspierającą. Nie tylko powoduje poprawę napięcia mięśniowego, koordynacji i równowagi, usprawnia działanie układu trawiennego i immunologicznego, lecz przede wszystkim poprawia zdolności poznawcze.

Badania wykazały, że tlenoterapia hiperbaryczna przynosi poprawę w codziennym funkcjonowaniu dzieci z zaburzeniami neurorozwojowymi poprzez:

  • polepszenie kontaktu wzrokowego,
  • polepszenie samokontroli,
  • zwiększenie interakcji z otoczeniem oraz umiejętności psychospołecznych,
  • zmniejszenie poziomu stresu: poprawę nastroju, zmniejszenie lękliwości i rozdrażnienia,
  • poprawę szybkości kojarzenia i reakcji, lepsze rozumienie i wykonywanie poleceń,
  • zwiększenie koncentracji i zaangażowania,
  • rozwój mowy: lepsze rozumienie, szybsze przyswajanie nowych słów,
  • rozwój naśladownictwa,
  • poprawę jakości snu.

Stwardnienie rozsiane

Stwardnienie rozsiane (MS) stanowi kolejne wskazanie do tlenoterapii hiperbarycznej. Jest to przewlekła i nieuleczalna choroba autoimmunologiczna, w której dochodzi do niszczenia osłonek mielinowych nerwów w okolicach mózgu i rdzenia kręgowego. „Nagie” włókna nie są w stanie prawidłowo przewodzić impulsów z ośrodkowego układu nerwowego, co prowadzi do manifestacji problemów neurologicznych i objawów choroby. U pacjentów obserwuje się niedowłady, spastyczność, zaburzenia równowagi, zaburzenia funkcji zwieraczy, neuropatie, obniżenie zdolności poznawczych (pamięć, koncentracja), ciągłe zmęczenie i ból. Postęp choroby prowadzi do niepełnosprawności.

Tlenoterapia hiperbaryczna wywiera korzystny wpływ na metabolizm tkanki nerwowej. Poprawia krążenie mózgowe, redukuje ogniskowy obrzęk i stan zapalny obecny w MS, wzmacnia integralność bariery krew-mózg, pobudza uśpione neurony i zwiększa neuroplastyczność mózgu. Klinicznie obserwuje się ustępowanie męczliwości, ograniczenie spastyczności, poprawę funkcji motorycznych i poznawczych oraz funkcji pęcherza moczowego, zmniejszenie dolegliwości bólowych i lepszą wydolność organizmu.

Regularne korzystanie z serii sesji w komorze hiperbarycznej pozwala spowolnić postęp choroby, zredukować objawy i wydłużyć czas między kolejnymi rzutami. Lepsze efekty obserwuje się w mniej zaawansowanym MS.

Choroba Parkinsona

Choroba Parkinsona (PD) to samoistna, powoli postępująca zwyrodnieniowa choroba ośrodkowego układu nerwowego. Obumieraniu ulegają neurony istoty czarnej mózgu, których zadaniem jest wytwarzanie dopaminy – bardzo ważnego neuroprzekaźnika. Objawy narastają stopniowo w ciągu kilkunastu lat. Pojawia się spowolnienie i zubożenie ruchowe, drżenie kończyn, sztywność mięśni. Obserwuje się także zaburzenia równowagi z tendencją do upadków, przodopochylenie tułowia, chód szurany, niewyraźną mowę, drobne pismo, spowolniony przebieg procesów psychicznych, ślinotok, łojotok. Z czasem, mimo właściwego leczenia choroba prowadzi do utraty samodzielności i inwalidztwa.

Tlenoterapia hiperbaryczna jest wskazana w chorobie Parkinsona, ponieważ spowalnia degenerację neuronów, poprawia metabolizm tkanki nerwowej, zmniejsza ogniska niedokrwienia i niedotlenienia w mózgu, zwiększa poziom neuroprzekaźników, co przekłada się na polepszenie funkcji układu nerwowego. Zmniejsza się sztywność ruchowa, co pozytywnie wpływa na postawę i mimikę twarzy. Poprawie ulegają funkcje poznawcze (pamięć i koncentracja) oraz mowa. Sesje w komorze hiperbarycznej działają także antydepresyjne, podnoszą nastrój, dodają energii i korzystnie wpływają na sen co ma duże znaczenie w przypadku choroby Parkinsona.

Tlenoterapia hiperbaryczna stosowana regularnie w seriach pozwala spowolnić postęp choroby. Podobnie jak w pozostałych chorobach neurodegeneracyjnych lepsze rezultaty osiąga się u pacjentów z mniej zaawansowaną chorobą.

Depresja, wypalenie zawodowe, przewlekłe zmęczenie

Ciągły stres, brak czasu, wysokie wymagania zawodowe, liczne obowiązki i wygórowane ambicje to znak naszych czasów. Jeśli dojdzie do koincydencji kilku niekorzystnych czynników mogą pojawić się zaburzenia, które znacznie obniżają jakość życia.

Depresja to poważna choroba psychiczna przebiegająca z patologicznie obniżonym nastrojem, uniemożliwiająca normalne funkcjonowanie w każdej dziedzinie życia. Przyczyny są złożone i nie w pełni poznane. W depresji stwierdza się m.in. zaburzenia neuroprzekaźnictwa w ośrodkowym układzie nerwowym oraz spadek neuroplastyczności mózgu.

Wypalenie zawodowe to stan, w którym wykonywana do tej pory z uczuciem zadowolenia praca nie sprawia przyjemności, coraz bardziej męczy, zniechęca i powoduje wyczerpanie fizyczne i psychiczne. Może spotkać każdego, ale najczęściej dotyczy zawodów związanych ze świadczeniem usług społecznych np. lekarzy czy nauczycieli. Duże znaczenie ma brak umiejętności radzenia sobie ze stresem oraz brak odpowiedniej regeneracji.

Zmęczenie to doświadczenie dobrze znane każdemu człowiekowi. Jeśli jednak zmęczenie występuje chronicznie lub powraca od co najmniej 6 miesięcy, jest nieuzasadnione, wyniszcza, łączy się z innymi niespecyficznymi objawami i rozpoczęło się po infekcji grypopodobnej to może być zespół przewlekłego zmęczenia. Diagnoza taka pada jednak stosunkowo rzadko, gdyż wymaga wcześniejszego wykluczenia licznych zaburzeń i chorób, a leczenie jest trudne ze względu na nieustaloną etiopatogenezę.

Zarówno depresja, wypalenie zawodowe, jak i przewlekłe zmęczenie stanowią wskazanie do tlenoterapii hiperbarycznej, która jest świetnym uzupełnieniem konwencjonalnego leczenia, ponieważ m.in:

  • działa antydepresyjnie, podnosi nastrój, zwiększa wydzielanie serotoniny – „hormonu szczęścia” w mózgu
  • promuje regenerację organizmu, w tym tkanki nerwowej (komórki macierzyste, angiogeneza)
  • poprawia jakość snu
  • zwiększa odporność, wycisza stan zapalny
  • usprawnia funkcje poznawcze (pamięć, koncentracja)
  • zwiększa wydolność organizmu i ogranicza męczliwość
  • działa przeciwbólowo, przeciwmigrenowo
  • redukuje poziom stresu i lęku
  • odbudowuje zasoby energetyczne

Z tlenoterapii hiperbarycznej może korzystać każdy, kto czuje potrzebę regeneracji, poprawy nastroju i „naładowania baterii”.

Migrena

Migrena to powtarzający się, najczęściej jednostronny, pulsujący ból głowy trwający zazwyczaj od 4 do 72 godzin. Stopień nasilenia i częstotliwość występowania są różne, ale każdy kto doświadczył migreny wie, że jej atak uniemożliwia normalne funkcjonowanie. Przyczyny migreny nie są do końca poznane. Wiadomo, że znaczenie mają pewne predyspozycje genetyczne, a napad migreny mogą wywoływać różne czynniki, jak np. stres, alkohol czy przebywanie w dusznym pomieszczeniu. Istnieje kilka hipotez patomechanizmu migreny: naczyniowa (skurcz naczyń mózgowych z następowym nadmiernym ich rozszerzeniem i przepuszczalnością skutkującą obrzękiem i bólem), teoria jałowego zapalenia tkanki nerwowej, a także sugerująca udział zbyt niskiego poziomu neuroprzekaźnika – serotoniny. Leczenie migreny ogranicza się głównie do stosowania leków przeciwbólowych.

Migrena jest jednym ze wskazań do tlenoterapii hiperbarycznej. Sesje w komorze hiperbarycznej mogą stanowić rozwiązanie dla osób, u których nie sprawdza się konwencjonalne leczenie. Tlenoterapia hiperbaryczna:

  • powoduje wazokonstrykcję naczyń zmniejszając ich przepuszczalność i niwelując obrzęk
  • korzystnie wpływa na metabolizm tkanki nerwowej
  • działa przeciwzapalnie
  • zwiększa produkcję serotoniny
  • likwiduje ogniska niedotlenienia w mózgu

Tlenoterapia hiperbaryczna zmniejsza ból migrenowy w trakcie napadu, a stosowana regularnie ogranicza ilość incydentów oraz ich nasilenie.

Borelioza

Jednym ze wskazań do tlenoterapii hiperbarycznej jest leczenie boreliozy. Ta przewlekła, wieloukładowa i wielopostaciowa choroba wywołana jest przez krętki borrelii przenoszone przez kleszcze. Leczenie nie jest łatwe i opiera się głównie na antybiotykoterapii, która nie zawsze jest w pełni skuteczna.

Objawy boreliozy są bardzo zróżnicowane i mało specyficzne co utrudnia właściwą diagnostykę. Najbardziej charakterystyczny objaw to rumień wędrujący, który niestety nie pojawia się u wszystkich chorych. Dodatkowo postawienie właściwej diagnozy utrudnia to, że zarówno ugryzienie jak i sam kleszcz mogą zostać niezauważone.

W zależności od umiejscowienia się krętek, borelioza może przyjmować różne postacie. Najczęściej występuje: stawowa, kardiologiczna i neurologiczna. Objawy zależne są nie tylko od postaci, ale także od fazy. Niestety, borelioza często jest mylona z innymi chorobami, takimi jak: stwardnienie rozsiane, reumatyzm, toczeń rumieniowaty, nerwica czy fibromialgia. Szybka diagnostyka i podjęcie leczenia mają istotny wpływ na skuteczność terapii. Zbyt późne rozpoczęcie leczenia może spowodować, że zdążą już powstać trwałe uszkodzenia, które będą wymagały regeneracji, a antybiotyki będą jeszcze dodatkowo wyniszczać i tak już osłabiony organizm. Bardzo dobrym wsparciem leczenia boreliozy jest tlenoterapia hiperbaryczna.

Tlen hiperbaryczny wspiera walkę z boreliozą wielokierunkowo:

  • działa bakteriobójczo i bakteriostatycznie
  • zwiększa efektywność antybiotykoterapii
  • stymuluje funkcjonowanie układu immunologicznego
  • działa przeciwbólowo i przeciwzapalnie
  • przyspiesza regenerację organizmu wyniszczonego przez zarówno samą infekcję jak i długotrwałą antybiotykoterapię
  • poprawia samopoczucie i dodaje energii do walki z chorobą

Nieswoiste zapalenie jelit

Do grupy chorób zapalnych jelit zaliczamy wrzodziejące zapalenie jelita grubego, chorobę Leśniewskiego Crohna oraz nieokreślone zapalenie okrężnicy. W nieswoistym zapaleniu jelit (NZJ) dochodzi do przewlekłych zmian zapalnych i owrzodzeń ścian przewodu pokarmowego, czego konsekwencją są nawracające biegunki, bóle brzucha, wzdęcia i nudności. Objawy te znacznie obniżają komfort życia, czasami wręcz uniemożliwiają normalną naukę i pracę. W trakcie rozwoju NZJ mogą pojawić się groźne powikłania takie jak perforacja jelita, choroby stawów, skóry, oczu, wątroby, a także zwiększa się ryzyko raka okrężnicy. Niejednokrotnie potrzebna jest interwencja chirurgiczna. Przyczyna nieswoistego zapalenia jelit nie jest do końca poznana (czynniki genetyczne, immunologiczne, chemia w pożywieniu). NZJ nie można niestety wyleczyć. Stosuje się odpowiednią dietę i leki farmakologiczne które mają na celu „zaleczenie” rzutów choroby.

Tlenoterapia hiperbaryczna jest wskazana jako metoda wspomagająca leczenie chorób zapalnych jelit, ponieważ:

  • przyspiesza gojenie śluzówki jelit, poprzez zwiększenie liczby komórek macierzystych w błonie śluzowej okrężnicy tym samym promuje regenerację i przebudowę komórek
  • powoduje wyraźne zmniejszenie stanu zapalnego w obrębie jelit oraz wsparcie funkcji mitochondriów
  • obniża poziom prozapalnych cytokin
  • zmniejsza obrzęk i wagę tkanki jelita grubego
  • przyspiesza angiogenezę zapewniając prawidłowe ukrwienie jelit

Reumatyzm

Bardzo ogólne pojęcie, pod którym kryje się spora grupa chorób atakujących układ ruchu. Ich cechą charakterystyczną jest przewlekły i nawracający ból stawów. Do najczęściej występujących chorób reumatycznych należą: reumatoidalne zapalenie stawów, choroba zwyrodnieniowa stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, bóle pleców, szyi czy zapalenie ścięgien. Istnieje wiele czynników wywołujących reumatyzm. Są to między innymi: zaburzenia immunologiczne, czynniki genetyczne, współistnienie innych chorób jak na przykład szpiczak mnogi, a także nieleczone mikrourazy czy codzienne powtarzanie tej samej czynności przez wiele lat. Reumatyzmu nie da się niestety wyleczyć. Można jedynie spowolnić postęp choroby oraz leczyć jej objawy.

Głównym zadaniem podejmowanych terapii jest zmniejszenie bólu oraz poprawa sprawności, co znacząco wpływa na komfort życia chorych. Z reumatyzmem nieodzownie wiąże się stan zapalny, dlatego jest on wskazaniem do tlenoterapii hiperbarycznej, która jest bardzo dobrą metodą łagodzenia objawów choroby. Tlen hiperbaryczny nie tylko zmniejsza stan zapalny, ale także wpływa na polepszenie ukrwienia, zwiększenie przepływu substancji odżywczych, redukcję obrzęku, co przyspiesza proces regeneracji tkanek. Chociaż zmian w stawach nie da się odwrócić, tlenoterapia hiperbaryczna wspomaga przywrócenie sprawności oraz zmniejsza ból co istotnie wpływa na polepszenie jakości życia chorych.

Choroby skóry

Skóra stanowi barierę chroniącą organizm przed czynnikami zewnętrznymi. Utrzymanie jej w dobrej kondycji ma jednak znaczenie nie tylko dla zdrowia, lecz także dla samopoczucia. Chorobom skóry, takim jak łuszczyca, egzema, atopowe zapalenie skóry, trądzik, towarzyszy szereg zmian, które ciężko jest ukryć. Jest to źródłem wielu kompleksów, które mogą wręcz prowadzić do wycofywania się chorych z życia społecznego. Często towarzyszący tym schorzeniom nawrotowy i uporczywy świąd zmusza, zwłaszcza dziecko, do drapania się co z kolei jeszcze bardziej podrażnia skórę, powodując jej uszkodzenie. Przy zaostrzeniu choroby, rumień i wszechogarniający świąd uniemożliwiają wręcz normalne funkcjonowanie, a powstające na powierzchni skóry rany powodują, że staje się ona podatna na zakażenia zarówno wirusowe (opryszczka), bakteryjne (gronkowiec), jak i grzybicze (grzybice stóp).

Tu z pomocą przychodzi tlenoterapia hiperbaryczna. Dzięki lepszemu dotlenieniu tkanek, poprawie mikrokrążenia, dochodzi do zmniejsza zaczerwienienia i obrzęku. Tlen hiperbaryczny działa też bakteriobójczo oraz pobudza organizm do wytwarzania kolagenu i elastyny, co znacząco przyspiesza proces gojenia się ran. Jednak to nie wszystko. Tlen hiperbaryczny oczyszcza organizm poprzez przyspieszanie usuwania z niego toksyn dzięki czemu nie tylko pomaga w leczeniu skutków, lecz także przyczyn choroby.

Powyżej przedstawione zostały wskazania tlenoterapii, z którymi najczęściej zgłaszają się pacjenci. Pełna lista obejmuje ponad 100 różnych schorzeń i chorób.

Zobacz nasz cennik i umów się na sesję już teraz!